Maurice Mulderij is jongerencoach binnen zijn eigen jeugdhulporganisatie en pianist, componist en theatermaker. In zijn werk beweegt hij zich op het snijvlak van zorg en expressie, waar muziek geen doel op zich is, maar een krachtig middel om moeilijke en vaak onbesproken thema’s invoelbaar te maken. Zijn liedjes en voorstellingen ontstaan daar waar persoonlijke verhalen, kwetsbaarheid en maatschappelijke werkelijkheid elkaar raken.
Geboren in Hoogeveen (1985) groeide Mulderij op met twee werelden die lange tijd ver uit elkaar leken te liggen. Aan de ene kant was er het voetbal, waarin hij als jeugdspeler uitkwam voor FC Emmen en het opnam tegen clubs als Ajax en Feyenoord. Aan de andere kant was er de muziek: het orgel in huis, het keyboard waarop hij vanaf zijn negende speelde, en de piano die al vroeg een plek werd om gevoelens te onderzoeken. Waar de sportwereld draaide om prestaties en aanpassing, bood muziek ruimte aan twijfel, stilte en emotie. Het gevoel een buitenstaander te zijn, werd later een belangrijke bron voor zijn artistieke stem.
Lang koos Mulderij voor zekerheid. In plaats van het conservatorium volgde hij een studie sportmanagement. Muziek bleef aanwezig, maar op de achtergrond. Pas op zijn 28e durfde hij voor het eerst voor publiek te zingen, tijdens de bruiloft van zijn broer. Dat ene moment bleek bepalend. Hij hervatte zijn piano- en zanglessen en kwam via zijn docent in contact met producer en pianist Ton Snijders, bekend van samenwerkingen met Stef Bos, Frank Boeijen en Youp van ’t Hek. Zijn muzikale ontwikkeling raakte in een stroomversnelling.
Met dezelfde toewijding waarmee hij ooit trainde op het voetbalveld, werkte Mulderij aan zijn stem en zeggingskracht. Dat ging soms gepaard met het overschrijden van grenzen, een ervaring die zijn gevoeligheid voor lichaam en emotie verder aanscherpte. Juist die bewustwording vormt nu een rode draad in zijn werk.
Parallel aan zijn werk in de jeugdzorg ontwikkelde Mulderij zich als artiest. Hij bracht de albums Wie ben ik nu en Jouw ideale man uit en maakte solovoorstellingen als De (on)zin van de liefde en De Tussentijd, die hij speelde in theaters door het hele land, waaronder het Vrijthof Theater in Maastricht. Zijn nominatie voor de Drentse Talentprijs Cultuur onderstreepte zijn eigenzinnige positie binnen het culturele veld.
In zijn dagelijkse werk met jongeren zet Maurice Mulderij muziek bewust in om gesprekken te openen over thema’s als identiteit, verlies, eenzaamheid en mentale gezondheid. Die ervaringen klinken door in zijn liedjes en voorstellingen, waarin hij beide werelden met elkaar verbindt. Zo ontstaat een vorm van muziek en theater die niet losstaat van de werkelijkheid, maar er middenin staat.
Alles wat Mulderij maakt, vertrekt vanuit oprechte betrokkenheid. Zijn werk nodigt uit tot vertraging en herkenning. Niet om pasklare antwoorden te geven, maar om ruimte te creëren voor wat gehoord wil worden.