Mensen aan het denken zetten, verbinden en troosten. Dat is de missie van singer-songwriter en theatermaker Maurice Mulderij. De entertainer die al meerdere albums heeft uitgebracht en met een solovoorstelling op de planken heeft gestaan, wil ooit in een vol Carré spelen en dan melancholische liedjes brengen. Want voldoening haalt hij meer uit een snik dan een lach. Mulderij is stoer van buiten, maar gevoelig vanbinnen. 

De geboren Hoogevener was in zijn jeugd een begenadigd voetballer, die het met zijn club FC Emmen opnam tegen Ajax en Feyenoord. Ondanks zijn talent voelde Mulderij zich niet thuis in wat hij zelf een conservatieve, stereotiepe wereld noemt. “Het gaat vooral over oppervlakkige dingen, bier drinken, slap ouwehoeren. Voor pianomuziek en gevoelens is geen ruimte. Ik kwam er pas op latere leeftijd voor uit dat ik piano speelde.” 

Vreemde eend
Nazitten, de derde helft beleven, dat deed Mulderij niet. In plaats daarvan ging hij na de training piano spelen, de andere passie waar hij talent voor had. “Teamgenoten moesten erom lachen, op een leuke manier was ik de vreemde eend in de bijt. Ga je weer in een donkere kamer zitten met kaarsjes erbij, zeiden ze dan gekscherend.” 

Mulderij zat vanaf zijn negende achter het keyboard en niet lang daarna ging hij op pianoles. Het orgel dat in zijn ouderlijk huis stond, was een inspiratiebron. Hoewel niet muzikaal, vonden zijn ouders het belangrijk dat hij met muziek in aanraking kwam. 

Drempelvrees
Voetbal en muziek maken vochten jaren om voorrang. De strijd werd aanvankelijk gewonnen door de sport. “Op het schoolplein viel mijn spel op. Ik kreeg complimenten van meisjes uit mijn klas. Ook vrienden en ooms en tantes motiveerden me er mee door te gaan. Ik volgde extra trainingen. Daardoor kwam ik aan het eind van de week niet toe aan het oefenen van de toonladders en kwam ik steeds verder af te staan van mijn passie muziek.” 

In plaats van het conservatorium volgde Mulderij een studie sportmanagement. “Ik ging voor de veilige optie. Die studie zou ik prima aan kunnen, op het conservatorium zou ik op mijn tenen moeten lopen.” Onzekerheid zorgde bovendien voor drempelvrees. Was hij wel goed genoeg? Het duurde tot zijn 28e voor Mulderij een optreden gaf voor publiek. Hij zong op het huwelijksfeest van zijn broer een lied, terwijl hij zichzelf vanachter de piano begeleidde. 

Stroomversnelling
Het optreden op de bruiloft zorgde voor een kentering in zijn leven. Een vriend van de familie moedigde Mulderij aan om verder te gaan in de muziek. Het zette hem aan het denken. Mulderij ging weer op pianoles en nam zanglessen. Via zijn zangdocent kwam hij in contact met Ton Snijders, producer en pianist van onder anderen Stef Bos, Frank Boeijen en Rob de Nijs. “Mijn muzikale ontwikkeling raakte daardoor in een stroomversnelling. Ik kwam steeds dichter bij het vuur te zitten.” 

Mulderij realiseerde zich dat hij opnieuw een vreemde eend in de bijt was. “Ik sta zes trappen onder die gasten”, verwijst hij naar de genoemde topartiesten. “Maar ik heb mensen nodig die een stuk beter zijn dan ik. Juist mensen die de top hebben bereikt, gunnen je iets. Ja, de gunfactor heb ik wel, denk ik.”

Volledige focus 
Met hetzelfde fanatisme als waarmee hij op het voetbalveld stond, trainde hij zijn stem. “Ik gebruikte de auto als repetitieruimte. Doordat ik als een gek ging oefenen was mijn stem op enig moment helemaal stuk en belandde ik met overbelaste stembanden in het ziekenhuis. Net zoals bij het voetbal leerde ik nu opnieuw mijn lijf kennen.”   

De focus ging in 2017 volledig op muziek en theater, met als resultaat het eerste album ‘Wie ben ik nu’. Ook kwam Mulderij onder contract van een impresariaat waardoor hij zijn eerste solo-theatertour ‘De (on)zin van de liefde’ door het land kon spelen, onder meer in het Vrijthof Theater in Maastricht. 

Theatertour
De nominatie voor de Drentse Talentprijs Cultuur, waar Mulderij een van de drie finalisten was, zorgde voor een stimulans om de ingeslagen weg te vervolgen. In 2019 volgde het tweede album ‘Jouw ideale man’. Verder kwam Mulderij in contact met acteur Bartho Braat (bekend van Jeff Alberts uit Goede Tijden Slechte Tijden). Met hem maakt hij een nieuwe theatervoorstelling, die gepland staat voor 2021. Daarnaast is een voorstelling in de maak met Reinildis van Ditzhuyzen, de ongekroonde etiquettekoningin van Nederland.  

Mulderij wil volledig kunnen leven van muziek en zingen. Om, zoals hij het zelf noemt, mensen aan het denken te zetten, bemoedigen en bovenal troost bieden. “Ik heb weleens vrolijke liedjes geschreven en gezongen, maar ik haal toch de meeste voldoening uit (liedjes met) een snik. Dat komt toch door mijn karakter. Ik denk veel na over de dood en over later. Ik lijk misschien heel stoer, maar intussen ben ik achter de piano een gevoelige zak hooi.” 

Privé
Maurice woont praktisch samen met zijn vriendin in Hattem. Om te ontspannen gaat hij naar de sportschool en loopt hij veel hard. Fit zijn vindt Maurice belangrijk, zeker in coronatijd. 

Biografie geschreven door Pieter Buss