Alzheimer

Hoe mooi de liefde ooit begon,
De lentezon.
het hoge gras,
De plek waar jij mijn liefdesbriefje las. 

Ik zei beloof me slechts één ding,
Lees nog niet die laatste zin.
Lees nog niet die aller laatste zin.

Tot zomaar op een dag ontstond,
Een vlekje aan de horizon. 
Dat jij op een zekere dag.
Iets in mij veranderen zag.

Ik weet nog hoe je naar me keek,
Dat je mij steeds minder goed begreep.
Omdat een stilte in mijn hoofd,
Het vuur dat langzaam werd gedoofd.

Ik zei beloof me slechts één ding,
Lees nog niet die laatste zin.
Leef met mij je leven lang,
Leef met mij zolang je kan.
Leef met mij zolang je kan.

Ik weet hoe moeilijk jij het vond,
Dat ik niet langer naast je stond.
Het leven vloeide weg uit mij,
Maar jij, jij bleef heel dicht bij mij.

Ik zei beloof me slechts één ding,
Lees nog niet die laatste zin.
Leef met mij je leven lang,
Leef met mij zolang je kan.
Leef met mij zolang je kan.

Ik weet hoe moeilijk jij het vond,
Dat ik als vaste grond verdween uit jouw bestaan,
Hier ver vandaan.
Weet dat ik dicht bij je ben,
Ondanks dat ik je niet herken.
Maar liefde reikt veel verder dan dat wat je ziet,
Vergeet me niet.

Nu lig je weer in’t hoge gras,
Waar jij mijn liefdesbriefje las.
Lees nu maar die laatste zin,
Lees nu maar die allerlaatste zin. 
Hou me stevig vast in jouw herinnering.